Volgens de legende keek aan het begin van de 20e eeuw, toen de ochtendmist nog over de oevers van de Maas dreef, een elegante villa uit over de rivier. Ze heette Daisy — een naam zo zacht als een geheim, die sinds de bouw in 1903 boven haar ingang gegraveerd staat.

Het huis behoorde toe aan de discrete maar zeer gerespecteerde familie Marguerite, waarvan de generaties naar verluidt een mysterieuze band deelden met de bloemen waarvan ze hun namen droegen. Er werd zelfs verteld dat de tuinen van Villa Daisy het hele jaar door bloeiden en de seizoenen trotseerden — alsof de liefde zelf hun tuinman was.

Op een zomeravond, toen de zon achter de Citadel verdween en de hemel in tinten van roze en goud schilderde, vroeg Émile Marguerite zijn geliefde Claire om hem in de tuin te ontmoeten. Vuurvliegjes dansten door de schemering, terwijl een zachte bries de witte bloemblaadjes van de madeliefjes langs het pad liet bewegen.

Toen ze een oude stenen bank onder een eeuwenoude boom bereikten, bleef Émile staan. Met licht trillende handen haalde hij een klein fluwelen doosje uit zijn zak.

« Claire », fluisterde hij, « dit huis werd gebouwd om de zomer te ontvangen… maar sinds ik jou heb ontmoet, weet ik dat het bovenal op dit moment heeft gewacht. »

Op dat moment leken de bloemen om hen heen nog meer tot bloei te komen, alsof ze elk woord dat hij sprak wilden horen.

Daarop knielde hij voor haar neer.

« Wil je dit verhaal samen met mij verder schrijven? »

Claire, haar ogen glanzend van geluk, antwoordde zonder aarzelen. En op het moment dat ze « ja » zei, begon er een zachte regen te vallen — maar het was geen water. De ouderen vertellen vandaag nog steeds dat het madeliefjesblaadjes waren die uit de hemel neerdaalden om hun belofte te bezegelen.

Sinds die avond wordt er gezegd dat iedereen die bij schemering langs Villa Daisy wandelt, een echo kan horen: een gefluisterde liefde die door de wind wordt meegedragen, en het zachte « ja » van een vrouw die een huis iets eeuwigs heeft gegeven.